Hoezo heb je een cocker?

by Loeki Bobbe

 

 

 

 

 

 

 

 

Pipo na een frisse duikDe onbeproken hondentaal
30-03-2014

De hondenwereld houdt zich weinig tot niet bezig met de poep en urine taal van de hond. Omdat wij mensen de materie van uitwerpselen smerig vinden en ons er ongemakkelijk bij voelen wordt er over dat deel van de taal niet veel gesproken en missen veel mensen een groot deel hondentaal naar mijn mening.

Het markeren van reuen is algemeen bekend en aanvaard als horend bij een reu. Honden zijn constant bezig geurvlaggen te plaatsen en te lezen, zo wordt duidelijk hoe de onderlinge verhoudingen in een buurt of een bos liggen, wie er al geweest is etc.

Dat teven dit zelfde gedrag ook hebben is dan weer iets dat veel mensen niet weten. Teven zijn iets minder gericht op territorium buiten dan reuen maar er zeker wel mee bezig en ook zelfverzekerde teven markeren als onderdeel van het sociale gebeuren onder de hondenbevolking. Rond loopsheden veel meer omdat ze dan duidelijk moeten maken aan de hele hondenpopulatie dat ze straks of nu loops zijn en de mogelijke vaders van hun kinderen zich kunnen komen melden.

Sommige teven tillen hun poot op bij het markeren, zeker als ze vol zelfvertrouwen in de wereld staan.

Ook met ontlasting wordt door honden onderling het een en ander aan elkaar duidelijk gemaakt. Wie kent ze niet, de honden die graag zo hoog mogelijk gaan zitten poepen als ze de kans krijgen, op een berg zand, een heuveltje of wat voor natuurlijke verhoging je maar kan bedenken. Dit zijn honden met behoorlijk wat zelfvertrouwen, die weten hoe ze in de wereld staan en zich laten zien en ruiken door andere honden. Hoe hoger de plek van poepen hoe verder hun geur verspreid wordt. Soms ook nog vergezeld gegaan van trappen en spitten met de achterpoten om de geur op de wind te krijgen zodat hij nog verder reikt na het poepen. Die markering kan lang aanwezig blijven, langer dan urine.

Maar wie kent ook niet de hond die het liefst zo bedekt mogelijk en uit het zicht onder een struik gaat zitten poepen. Het zichzelf soms wel heel moeilijk maakt om al poepend zich steeds verder weg te drukken in de struik, zodat zijn ontlasting zoveel mogelijk verstopt is en de struiken de geur wat afdempen. Dat is vaak een hond die of heel neutraal in de wereld staat en het niet nodig vind zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Of een heel timide hond die het dood eng vindt dat andere honden hem kunnen vinden en zichzelf het liefst onzichtbaar maakt.

Dit zijn de twee uitersten van elkaar, maar ze bestaan allebei. Leeftijdsfases, persoonlijke ontwikkelingen en natuurlijk karakter van de hond bepalen hoe hij of zij zich hierin zal gedragen.

Ontlasting is net als urine ook een vorm van markeren en een onderdeel van de taal van onze hond. Het wordt vaak gebruikt om de grenzen van een gebied af te zetten, het gebied dat honden kunnen zien als hun eigen terrein. Natuurlijk moeten ze het in eerste instantie gewoon kwijt en doen dat op plaatsen die hen op dat moment het beste uitkomt. Maar soms word het ook gebruikt om grenzen aan te geven en dan kan je zien dat, ook al heeft de hond op dat moment niet een echte drang om te gaan poepen en kan hij het best nog wel even ophouden, het toch doet vanuit een andere emotie en dat is dan weer even hondentaal. Zo heb ik honden gekend die bij voorkeur voor de deur van een buurman met hond ging zitten poepen, om aan de daar wonende hond duidelijk te maken dat de buurt van hem was. Omgekeerd deed de andere hond dat ook. Omdat de bazen wisten van het bestaan van deze vorm van hondentaal is dit niet uitgelopen op een burenruzie. Deze bazen begrepen het en ruimden keurig alles weg. Tot grote frustratie van de buurhonden.

Puber honden kunnen gaan poepen of plassen in huis als ze zich bedreigd voelen in de nacht en niet vlakbij de baas slapen, als extra voorzorg om aan te geven naar anderen toe, hier wonen wij, blijf weg en hun geur duidelijk te laten zijn zodat de baas ze kan vinden in geval van nood. Veel pubers doen soms midden in de nacht vaak 1 plas en poepen 1 keer. Dat is geen onzindelijkheid, dat is een natuurlijke gedrag ter bescherming van huis en roedel en een wegwijzer voor de andere roedelgenoten. Dat wij er niet blij mee zijn is jammer maar dit soort dingen kan je natuurlijk wel verwachten als je een huisgenoot hebt met een heel andere cultuur en taal. Ook sommige pups kunnen plassen en poepen in huis als ze gespannen of alleen zijn terwijl ze verder al aardig zindelijk zijn en die training goed verloopt. Ook dit is een uiting van pure emotie. Als ze angstig zijn kunnen ze dat via plassen en poepen laten weten aan andere volwassen honden, die er dan rekening mee kunnen houden. Dat gedrag zetten ze over op de nieuwe bazen die hun soortgenoten vervangen als er geen andere honden aanwezig zijn in het huishouden. Pups en jonge honden plassen vaak om aan te geven dat ze zich bewust zijn van het feit dat ze de lagere in rang zijn om zo te voorkomen dat ze op hun donder krijgen van een volwassen hond. Hetzelfde gedrag laten ze ook richting de mens zien. Een pup die zich eenzaam voelt in een grote ruimte zonder baas en gezin zal soms gaan zitten poepen, niet uit hoge nood maar om zijn geur zo lang mogelijk te laten verwaaien om zijn roedelgenoten te laten weten waar hij is .

Zijn honden volwassen dan hebben ze vaak genoeg ervaring om te weten dat de muren van ons huis natuurlijke grenzen zijn, de andere roedelgenoten ze altijd kunnen vinden en weer terugkomen en verdwijnt de neiging om op deze manier signalen af te geven. Dat gedrag verdwijnt dan gewoon voor jaren en speelt zich voornamelijk buiten af .

Maar als honden dan weer ouder of oud worden verdwijnt vaak die zekerheid weer een beetje en kunnen ze terug gaan vallen op dat oergedrag .

Een mooi voorbeeld is Joshy.Pipo na een frisse duik

Joshy is een ouder wordende cockerdame die haar hele leven leeft met Pipo een nog iets oudere cocker heer. Pipo heeft een trauma verleden dat nu door zijn ouder worden weer naar boven komt en zijn gedrag verandert, waardoor het voor Joshy soms wat moeilijk wordt Pipo te begrijpen.

Ook Lilian haar bazin heeft een ziekte gekregen waardoor de situatie thuis behoorlijk veranderd is. Haar andere baas Rob werkt een aantal nachten waardoor de roedel niet compleet is. Ineens gaat Joshy in die nachten dat ze alleen is met Lilian en Pipo poepen in huis, iets wat ze nooit eerder gedaan heeft. Geen diarree of andere darmproblemen, nee gewoon keurige drolletjes lagen er de volgende ochtend.

Als Rob gewoon thuis is doet ze het nooit.

Blijkbaar geeft de afwezigheid van Rob haar, nu ze ouder is en er om haar heen van alles veranderd , een onveilige gevoel en valt ze terug in een oer instinct, namelijk met ontlasting aangeven dat de plek waar ze woont al bezet is door een roedel en tegelijkertijd kan ze aan Rob aangeven waar ze zich bevinden zodat hij de roedel weer terug kan vinden. Joshy gebruikt dus weer de oer hondentaal om haar terrein af te bakenen tegen indringers en roedelleden te laten ruiken waar ze is.

Poepen `s nachts heeft meestal dit soort functies, afhankelijk van de verdere toestand van de roedel en het gezin en heeft bijna altijd een echte reden in de ogen van een oude hond. Helaas word het veel te vaak afgedaan als seniel gedrag en dat is het meestal niet. Ook zijn er mensen die poepen en plassen in huis van een hond als protest gedrag zien en zelfs gedrag om de baas te pesten. Ik vind dat een ontkenning van de hondentaal. Het is honds oer gedrag, terug vallen op de basis emoties en uitingen ervan.

Oude honden kunnen weer onzeker gaan worden door het gevoel dat ze kracht gaan verliezen, zich niet goed meer kunnen verweren en kwetsbaar worden. Om dat aan te geven kunnen ze ook weer de basis emoties en taal aan gaan spreken net als toen ze nog heel jong waren en aan het begin van hun leven stonden.

Plassen en poepen, een groot onderdeel van de hondentaal waar we als bazen vaker mee bezig zouden moeten zijn en deze kant van de taal bekijken als horend bij het wezen hond en wat hem of haar drijft en wat ze ons ons duidelijk proberen te maken.

Als we dat gaan doen, krijgen veel jonge honden minder straf voor dingen die ze niet snappen en worden ze beter begrepen in wat ze aan proberen te geven vanuit hun hond zijn. Oude honden worden dan niet tot seniel verklaard met daarbij de boodschap dat ze geen controle meer hebben over hun lichamelijke functies, dat hebben ze dus wel maar gebruiken ze weer vanuit een oer instinct en als taal.

Zijn ze in de bloei van hun leven en jong volwassen dan kan deze kant van de hondentaal je heel veel zeggen over wie er bij je in huis woont, wat voor type het is en daar heeft iedereen baat bij vind ik.

 

Groetjes Loeki

Overige Blogs

 

 

 

 

 

m5
facebook

Facebook pagina

Copyright © 2012 - 2015