Hoezo heb je een cocker?

by Loeki Bobbe

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdstukken

1. HOEZO IS EEN COCKER EEN JACHTHOND?

2. HOEZO IS EEN COCKER EEN IDEALE GEZINSHOND?

3. DE GEMIDDELDE COCKER

4. DE PRIKKELGEVOELIGE COCKER

5. DE 1 BAAS COCKER

6. DE IMPULSIEVE COCKER

7. DE FLEGMATIEKE COCKER

8. DE WERK COCKER

9. COMBINATIE VAN TYPES

10 TABOR

11. HARD OF ZACHT IN DE BEK

12.BUCK DE OUDE MAN

13. COMING SOON

Juli20112HOEZO IS EEN COCKER EEN JACHTHOND?

Hoofdstuk 1

In alle beschrijvingen staat dat onze cocker een jachthond is en daar stopt de informatie dan vaak.

Maar wat betekent dat nu eigenlijk ?

Veel eigenaren van cockers vullen dat zelf een beetje in en gaan ervan uit dat hun cocker gevaarlijk is voor andere dieren, een killer of een stroper , ze worden vaak uit de buurt van  dieren gehouden omdat het jachthonden zijn en ze dus zo’n dier wel zullen doden.

Niets is minder waar Er bestaan zoveel verschillende jachthonden rassen, daar zitten soms wel honden bij die zelfstandig met een prooi aan de gang moeten gaan.

Bij onze cocker is dat niet het geval.

Hij is gefokt om de geur van wild op te pakken, het spoor te volgen en het vervolgens uit dekking te jagen zodat zijn baas, de jager, zijn werk kan doen. Hij of zij mag het niet eens pakken en doden, maar moet er van afblijven.
Geuren oppakken en volgen, dat is iets wat ook in de cocker als huishond nog sterk aanwezig kan zijn en waar sommige eigenaren behoorlijk moeite mee hebben.
Ze willen namelijk een absoluut gehoorzame hond en geen hond die zomaar in het bos of veld kan verdwijnen. Dat noemt men dan vaak ongehoorzaam of weigerachtig. Eerlijk naar de hond toe is zo’n gedachte niet. Hij volgt zijn genen en doet wat hij of zij moet doen.

Heb je een cocker met een sterke jachtaanleg die nog niet verdwenen is? Dan kan je het beste maatregelen nemen en een opvoedingsrichting kiezen die gericht is op samenwerken.
Ga geen absolute gehoorzaamheid verwachten, maar hou er rekening mee  dat, als je in een wildrijke omgeving met hem loopt, zijn instinct het over kan nemen en voor je het weet is hij uit het zicht.
Schreeuwen, boos worden of straffen is dan echt zinloos, er dringt helemaal niets door in dat koppie.

Nogmaals, dat is dan geen ongehoorzaamheid, maar het volgen van instinct.

Maak niet de fout als dit gebeurt hem of haar dan maar stevig aan te pakken. Dan breek je zo’n hond, verstoort de band die je met hem zou kunnen hebben als je er anders mee om zou gaan. Omdat hij absoluut niet begrijpt wat hij of zij fout heeft gedaan en het vertrouwen in jou als zijn leider verliest.
Begin meteen met hem of haar aan verschillende lijnen te leren lopen en ga dingen doen waarmee je de samenwerking tussen je hond en jou kan opbouwen.
Een cocker die goed aan verschillende soorten lijnen en lijnlengtes leert lopen is geen zielige hond, dat is een hond die ook aan de lijn zijn ding kan doen en ervaart dat als samenwerken met de baas.
En dat is iets dat voor een cocker heel erg bevredigend is.
Ga samen speuren en zoekspelletjes doen, ga een beetje aan het werk met zijn genen en je zal zien, je  krijgt een cocker die je misschien niet zomaar overal los kan laten, maar wel een cocker die gelukkig is met zijn leven en graag samen met zijn baas werkt en heel gehoorzaam wordt.

Wil je hem toch loslaten zoek dan een gebied dat veilig is wat verkeer betreft en waar weinig tot geen wild zit.
Bedenk dat een cocker die in een geur is verdwenen, grote afstanden kan afleggen en daarbij autowegen en fietspaden kan kruizen en dat er niets meer tot hem door dringt, hij zit in een geuren wereld, is daarin verdwenen. Menige cocker heeft op die manier zijn leven verloren.
De cocker bevolking in Nederland bestaat uit cockers die nog heel zwaar deze jachtgenen in zich hebben en cockers waarbij die genen inmiddels verdwenen zijn.

Voor de ene eigenaar zal het verdwijnen in geuren verhaal dus heel bekend overkomen, voor de andere baas is dit absoluut onbekend, die heeft dan een cocker die deze genen niet zo sterk of helemaal niet meer in zich heeft.
Dat heeft dan echt niets met een goede of slechte opvoeding te maken, maar alles met de jachtgenen die nog wel of niet in de hond zitten.

Inderdaad onze cocker is een jachthond maar wel een heel speciale, geen killer, stroper of slachter, gewoon een hond die een spoor van een dier oppakt van de grond of uit de lucht (verwaaiing) het volgt en opstoot, maar het dier zelf altijd met rust zal laten.

Ik ken veel cockers die, als ze een gewond konijn opgespoord en gevonden hebben, het gewoon met rust laten en er soms naast gaan liggen, wachtend op hun baas om het over te nemen  Het volgen van een spoor en het opstoten (verdrijven van de plek waar ze zitten of zich verschuilen), dat is zijn passie en dat zal hij doen, wat er daarna moet gebeuren dat laat hij liever aan zijn baas over.

Het is aan ons bazen, als we zo’n cocker treffen, daar mee te leren om gaan en de juiste manier van begeleiden te zoeken en vooral ook om hem te prijzen voor het gedane werk, want daar draait het allemaal om bij een cocker.

 Hieronder een paar voorbeelden van wat cockers met hun jachtaanleg kunnen doeDSC5656n.

Cockers sporen een zieke kat op

Ik liep vroeg met mijn trio buiten en zag in een andere straat mensen iets lopen zoeken en roepen. Ik kan het niet laten en loop er even naar toe.
Nu bleek dat die mensen hun kat kwijt waren en dat was een ramp, want hij was de dag ervoor aangereden en bij de dierenarts geweest. Daar was hij geopereerd en bij thuiskomst in paniek de deur uit geschoten. Met verse hechtingen en al.
Ze waren de hele nacht al aan het zoeken geweest, maar geen resultaat tot dan toe. Hij moest ook antibiotica slikken met oog op buikvlies ontsteking. Die mensen dus in paniek.
Nu heeft mijn trio in het verleden al met succes dieren gezocht en gevonden, dus ik heb het opnieuw geprobeerd vanmorgen vroeg.
Eerst de heren even laten plassen en poepen, de eigenaar van de kat had inmiddels de handdoek gehaald waarop de kater gelegen had. Ik heb ze die handdoek laten ruiken en daar gingen we.

Ze zaten meteen strak op het spoor en liepen zo recht naar een stadspark, richting struiken.
Daar stopten ze. Ik heb ze ieder aan een kant van die struik laten waken en kon zelf aan de vierde kant die struiken in. En wat lag daar, jawel een zieke uitgeputte kat, ik kon hem zo pakken en aan de eigenaren overhandigen

Ontmoeting met een ree

Ik ben vanmiddag met een vriend en zijn honden het bos even ingedoken, wat prachtig is de herfst toch en het weer was lekker fris. Vriend en ik hadden het een en ander te bespreken en dat gaat dan zoveel beter tijdens en na een wandeling   
We speuren allebei met onze honden en hadden besloten een half uur van het pad af te gaan en de honden een spoor te laten volgen.
Reno pakte het op en de anderen voegde in, dus dat was het spoor dat het moest zijn. Het ging lang op hoog tempo en ineens zakte dat in en gingen ze bijna tegelijk plat liggen.
Ik keek vooruit en wat zag ik toen ik in de richting van hun neuzen keek? Een prachtige ree, die doodstil naar ons stond te kijken. De verstilling van die ree sloeg over op ons allemaal en zo hebben we zeker 5 minuten gestaan in een prachtig verkleurend bos, met onze cockers stil aan de voet, oog in oog met een ree.

We werden gestoord door andere mensen die op het pad verderop, zo'n herrie maakte dat de ree verdween. Op dat moment kwamen de cockers weer in actie, volgden het reeën spoor voor de tweede keer en weer stond ze daar op een gegeven moment en weer was het prachtig. 5 cockers, 2 mensen in een stil bos en 1 ree. Hoezo zijn cockers verscheurende monsters en jagen ze op alles wat wild is, die van ons niet

Boris en een zieke meeuw boriswebsite

We waren ondanks het weer toch maar lekker aan de wandel gegaan, Boris had lekker gebald en gerend. Tot we bij het fietspad kwamen. Boor was uiteraard los en zag een meeuw, die moest opgestoten worden. Hij rent achter meeuw aan, maar meeuw kwam de lucht maar niet in. En streek neer, met z’n vleugels helemaal wijd. Boris remt, snuffelt en ging toen aan een andere kant luchtjes snuffelen. Wij Boris bij ons geroepen en voor de zekerheid maar aangelijnd. Meeuw zat nog steeds met vleugels wijd, er kwamen mensen langs en ook die wisten niet wat te doen. Na lang getwijfeld en nadat de meeuw wat gelopen had, maar vliegen niet lukte, heb ik m’n vest uit gedaan en over meeuw heen gegooid. En hem toen zo opgetild.

Boris heeft het aanschouwd en is toen gewoon weer zijn ding gaan doen (aan de lijn wel) en ik heb het laatste stuk meeuw mee getild die vrij rustig was op wat geluidjes na. Bij de auto nummer gevonden van een dierenambulance  en we mochten hem komen brengen.
Meeuw in een kratje, Boris voorin en op naar de centrale. Ze stonden met 4 man klaar, waaronder 1 die gespecialiseerd was in vogels denk ik. Ze zagen gelijk dat hij lek was (wat schijnbaar betekent erg nat door te weinig vet) en ook een ontsteking aan z’n pootje. Ik hoop dat meeuw het red en ze iets voor hem kunnen doen.

Ik was wel erg trots op Boris dat hij meeuw verder met rust liet (wist ik wel hoor)
 

Cenna en een jonge merel

Toen Cenna `s morgens in de tuin liep, begon ze ineens heel onrustig op en neer te dribbelen op één plek bij de border. Ze sprong er in, gromde zachtjes, kwam er weer uit, rende van mij naar de border en weer terug, of ze me kwam halen. Dus ik ben maar eens even polshoogte gaan nemen. Wat bleek ,er zat een jong mereltje onder de struik verstopt. Helemaal verstijfd, en die bleef ook zitten toen Cenna er weer aan kwam, waarschijnlijk was het beestje gewoon in shock. Ik heb Cenna even laten gaan om te kijken wat ze deed, wel klaar om haar bij haar bandje te pakken natuurlijk. Cenna snuffelde heel voorzichtig aan het vogeltje, begon heen en weer te springen om het vogeltje heen en heel zachtjes een gromgeluidje maken,  keek toen naar mij, ik zei : heel zachtjes doen,hoor en ze snuffelde nogmaals heeeeeel voorzichtig. Op dat moment kwam de moeder merel ineens luid schreeuwend op de schutting zitten. Ik hebcennawebsite Cenna toen mee genomen naar binnen en van achter de schuifpui hebben we de boel gade geslagen . Cenna lag voor de schuifpui op wacht, en hield alles in de gaten , zo leuk. De vader en moeder merel kwamen steeds om te voeren. Zo prachtig hoe zorgzaam ze waren en hoe verdedigend als er aan de andere kant van de schutting wat gebeurde, voorbijgangers of een kat, dan gingen die ouders toch te keer!! Als de ouders er een poosje niet waren, ging ik , samen met Cenna weer even een kijkje nemen hoe het ging met het mereltje. Die verplaatste zich door de border, onder de struiken door, er kwam in de loop van de dag dus meer leven in. Soms kon ik hem echt niet vinden maar Cenna verwees dan iedere keer netjes waar hij zat en snuffelde even heel zachtjes. Zo mooi om te zien hoe ze dat zo voorzichtig en beheerst deed. Wat kunnen onze cockertjes dat toch goed! 

Ik heb de honden verder de hele dag uit de tuin gehouden om het kleintje rust te gunnen om bij te komen en om de ouders te laten voeren. Voor we maar bed gingen, zat de hummel er nog. Maar de volgende morgen was hij verdwenen. Cenna heeft de hele border doorzocht maar geen vogeltje gevonden, dus de kleine merel heeft het overleefd en weer de kracht gevonden om weg te vliegen.

Buck en een Vlaamse reus 

Vandaag werd ik tijdens het lopen aangeschoten door een buurtgenoot een paar straten verder, behoorlijk in paniek. Hij weet dat ik bekend sta als die gek met die honden die altijd maar in de struiken bezig is en die wel vaker een dier met haar honden opgespoord heeft.

Hij bleek zijn Vlaamse reus kwijt te zijn, die was uit de tuin ontsnapt en aan de wandel gegaan, iemand had het hek open laten staan. Ze waren al wezen zoeken en hadden hem de struiken in zien gaan , maar die bebossing is daar breed en lang en behoorlijk vol, dus waar ze nou precies moesten zoeken en hoe was ze niet duidelijk. Of ik iets wist. Nou ging het met mijn trio van een leien dakje altijd, maar Dax en Reno zijn niet echt goed meer door hun leeftijd en hersenaandoening. Houden we alleen Buck over en ik werk nu best wel veel met hem alleen maar of ie dit al kan in zijn eentje was zeer de vraag voor mij .

Maar als je niet probeert weet je het niet, dus ik heb wat stro gevraagd waar de geur aanzat van dat konijn en Buck laten ruiken en hem toen laten speuren. Hij liep eerst goed de sporen na op straat, ik zag hem echt de weg volgen die het konijn genomen zou kunnen hebben. Hij liep wat heen en weer, maakte bochten en verdween op een gegeven moment in de begroeiing. Ik zag hem aan de beweging van de struiken zoeken en op een gegeven moment bewoog er helemaal niks meer.

Ik ben nog niet begonnen met hem om met geluid te leren verwijzen, weet ook niet of ik dat nog ga doen, dus nam ik aan dat als er helemaal geen beweging meer in die struiken zit, hij hem wel gevonden zou hebben.

Met stukken karton hebben we een doorgang in die struiken gemaakt, richting plek waar ik Buck het laatst had zien bewegen en jawel, daar zat het konijn en hij zat met een oor vast in de struiken, kon geen kant op, maar toch lag Buck er op zo'n manier voor, dat als het was gaan lopen hij het op zijn plaats kon houden.

Ook alleen is Buck dus heel goed in het speuren, dat heeft ie heel goed van de anderen geleerd.

Egel

Ik was met Buck onderweg en we hebben vrij gespeurd, Buck pakte al snel een spoor op en verdween in dichte begroeiing. Ik dacht al, dat zou wel eens een egel kunnen zijn gezien de loop van het spoor en het eindpunt, er kwam namelijk niets uit de begroeiing zetten.

Hoor ik Buck ineens blaffen en hij komt terug, kijkt me aan en loopt weer de struiken in, weer blaffen, weer terug etc.
Na een keer of 5 ben ik met hem mee gegaan, hij gaf het zo duidelijk aan dat er wat zat.
Ik mee, dat is best even werken zo in de dikke begroeiing en waar stopt Buck en keek mij strak aan, midden in die bosjes? En wat zag ik daar? Een egeltje, dat vastzat met plastic ringen van bierblikjes verpakking. Het kon geen kant meer op. Mensen sta toch eens stil bij de ellende van jullie zwervend vuil voor veel dieren. 

Ik heb altijd een zakmes op zak en daar was ik nu blij mee, ik heb het egeltje los kunnen snijden en het was niet gewond maar liep zo weg met opgestoken stekels. Met dank aan Buck .scannen0007
 

Natuurlijk zijn er cockers die stropen en dieren pakken en doden, die zijn er bij elk ras, ook bij de niet jachthonden.
Vaak heeft dat een achterliggende oorzaak die niets met de rasgroep te maken heeft, maar met de invalshoek van de baas, zijn of haar leiderschap of de manier waarop hij of zij in het leven staat.

Dan is er nog een ander misverstand over de cocker als jachthond.
Ik hoor vaak, mijn cocker apporteert niet en het is een jachthond, hoe kan dat nou?
Ook hier weer, sommige jachthonden zijn gefokt om te apporteren, zoals b.v. de retrievers.

Van oorsprong is de cocker daar dus niet op gefokt, hij was een spoorvolger en opstoter en het apporteren na het schot werd door een retriever of aanverwant ras gedaan. Daar werden cockers meestal niet voor gebruikt. Tot er mensen waren die ook het apporteren erin gingen brengen omdat ze het prettiger vonden 1 hond voor alle disciplines van het jagen te gebruiken.

En ook daar hebben we nu in deze tijd mee te maken, er zijn allround cockers die apporteren omdat het apporteren erin is gebracht en er zijn cockers waarbij het gewoon niet in hun genetisch materiaal zit.

Ga er dus niet vanuit dat een cocker een jachthond is en dus apporteert en doet ie het niet dan is hij of zij dwars en weigerachtig, nee, het kan gewoon zijn dat de cocker die je voor je hebt staan geen idee heeft wat de bedoeling is, dan zal je dat aan moeten leren en trainen als je het zou willen.

Ongehoorzaam is het in ieder geval niet, maar zijn gedrag is gewoon gebaseerd op zijn genen en uit welke bloedlijnen hij of zij voortgekomen is door de jaren heen en dan heb ik het niet over een paar jaar, maar moet je meer dan een eeuw terug gaan, zolang worden die genen al doorgegeven, wat voor genen het dan ook zijn.

  Groetjes Loeki

 

 

 

 

 

m12
m15

Facebook pagina

Copyright © 2012 - 2015