Hoezo heb je een cocker?

by Loeki Bobbe

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdstukken

1. HOEZO IS EEN COCKER EEN JACHTHOND?

2. HOEZO IS EEN COCKER EEN IDEALE GEZINSHOND?

3. DE GEMIDDELDE COCKER

4. DE PRIKKELGEVOELIGE COCKER

5. DE 1 BAAS COCKER

6. DE IMPULSIEVE COCKER

7. DE FLEGMATIEKE COCKER

8. DE WERK COCKER

9. COMBINATIE VAN TYPES

10 TABOR

11. HARD OF ZACHT IN DE BEK

12.BUCK DE OUDE MAN

13. COMING SOON

nTABOR.

Hoofdstuk 10

 

De cocker spaniël is een ras met speciale behoeftes, dat is iets wat me door de jaren heen duidelijk is geworden en zeker geen ras voor iedereen. Wat er kan gebeuren als een cocker bij bazen terecht komt die zich niet bewust zijn van wat voor ras ze in huis hebben laat het volgende voorbeeld overduidelijk zien.

 

Het verhaal van Tabor

Hij was niet opvallend druk of overheersend als puppy in het nest, eerder wat bescheiden en afwachtend. Gewoon een rustig pupje dat de wereld op zich af liet komen.

Hij kwam bij zijn bazen als pup van 8 weken en daar is het goed fout gegaan. Tabor leefde met 2 bazen waarvan de ene baas aangaf in gesprekken met bekenden hem weleens een klap voor zijn kop te geven als hij gromde of niet luisterde en noemde hem een rothond.

Deze baas was dus onbekend met het fenomeen dat cockers vocale honden zijn en grommetjes veel verschillende dingen kunnen betekenen bij het ras. Niet luisteren hoort natuurlijk gewoon bij het puppy zijn. Regels in de mensenwereld moeten op een liefdevolle manier aangeleerd worden, die kennen cockers niet van nature. Kortom, hij kreeg een klap voor zijn kop met grote regelmaat.

De bazin nam hem dan in bescherming en hij vluchtte achter haar weg. Daardoor leek het alsof hij een hechte band met haar had, maar dat klopte niet helmaal, hij zocht bescherming om klappen te kunnen ontwijken.

Hij leefde met hen in een kleine omgeving en zat grote delen van de dag in een bench met dekens erover heen omdat hij anders zo zat te piepen als hij de bazen zag. Door hem zo weg te stoppen in een prikkelvrije bench sloten ze hem buiten en was hij geen onderdeel van de dagelijkse gang van zaken in hun leven, kon geen kontakt maken met zijn mensen.

Ga je zo met een cocker om dan krijg je frustratie en eenzaamheid en een cocker die zich in zichzelf terugtrekt en probeert te overleven zo goed als hij kan zonder nog te vertrouwen op mensen en bazen.

Drie keer per dag steeds hetzelfde rondje lopen aan een korte lijn en dan voornamelijk met de bazin, want na een tijdje wilde Tabor met de baas niet meer wandelen, dook weg als hij hem zag met de riem en maakte bijt bewegingen als hij hem aan wilde lijnen.Dat is het gevolg van het slaan van cockers.

Hij is nooit echt gesocialiseerd en kende eigenlijk niet veel van de buitenwereld. De enkele keer dat hij samen op stap ging met zijn bazen liet hij grommend en uitvallend gedrag zien. Niet zo gek als je bedenkt hoe zijn leven eruit zag als jonge hond. Hij was onzeker, had geen vertrouwen in mensen en probeerde zichzelf te beschermen tegen te veel prikkels. Mensen hield hij op afstand op de enige manier die hij kende met grommen en grauwen op alles wat op hem bedreigend overkwam en dat was veel door zijn gebrek aan menselijke socialisatie.

Samen met zijn bazin buiten was het meestal een en al stress voor hem, er werd nogal veel ruzie gemaakt met andere hondenbezitters. Die ruzie sfeer pakte hij op en trok er zijn conclusies uit, buiten is altijd strijd. Hij werd zoveel mogelijk weggehouden van andere honden omdat zijn bazin altijd ruzie had met mede hondenbezitters en ook dat verhoogde bij Tabor een gevoel van onveiligheid buiten en het grommen en grauwen versterkte daardoor.

Spelen samen met de baas, zoekspelletjes etc. dat werd nooit gedaan. Onzin dat je met een hond zou moeten spelen en bezig zijn. Maar een cocker heeft dat nodig, die is op de wereld gekomen om samen met de baas te werken of dat nu in spelende vorm is of het echte werk. Cockers zijn jachthonden, met werkhond behoeftes en geen gezelschaps honden die zichzelf erg goed kunnen vermaken .

Toen kwam de pubertijd, zijn puppytijd was over en onder invloed van wakker wordende hormonen werd Tabor wat zelfbewuster in de wereld. Op een dag zag hij ineens de hand van de baas richting hem komen en besloot die hand weg te houden op de enige manier die hij kon bedenken. Hij beet van zich af en dat was meteen goed raak. Grote paniek alom, die rothond had nu ook nog gebeten. Dat was het moment jammer genoeg dat ik met hem in aanraking kwam, met hem en zijn bazen.

Ze vertelden hoe ze met hem omgingen en ik schrok, ik schrok echt, ik had zo met hem te doen. Zo'n levenslustige jonge hond, als een cocker is en dan zo'n leven aangeboden krijgen van bazen die zich beter in de behoeftes van een cocker hadden moeten verdiepen.

Zijn bazen vonden het bijten niet leuk zeiden ze, de rest van zijn gedrag kon nog net, maar hij was wild in de tuin, sprong op banken als het niet uitkwam etc, dus eigenlijk was hij gewoon lastig.

Ik ben met zijn bazen aan de slag gegaan en heb geprobeerd uit te leggen en duidelijk te maken wie en wat een cocker is en wat ze konden en in mijn ogen moesten doen om zijn leven te verbeteren en daardoor ook zijn gedrag.

Want een goed cockerleven geeft een goede cocker. Een slecht cockerleven geeft onaangenaam gedrag uit reactie op niet begrepen worden en niet voldoende naar hun aard kunnen leven. In de ogen van veel mensen dus een slechte cocker. Ze hoorden het aan, visten naar complimentjes van me als ze iets goed gedaan hadden maar hadden het altijd over de hond, nooit heb ik zijn naam horen noemen.

Wekelijks heb ik ze gesproken en alles waar we mee bezig waren onder de loep genomen en steeds kreeg ik te horen dat het werkte en dat hij niet meer gromde naar de baas maar ik hoorde ook dat ze het allemaal maar gedoe en lastig vonden. Er zat irritatie in hun stem naar mij toe. Ik begon het vermoeden te krijgen dat hij ook nog eens ingezet werd in een strijd tussen de twee bazen om de onderlinge macht over hem en dus elkaar. Cockers zijn erg gevoelig voor de uitstraling van de bazen, onderling en naar hen toe. Dus ook deze situatie was een bouwsteen aan zijn toch al moelijke leven.

IMG0799 

Ik voelde dat er iets misging maar kon er mijn vinger niet op leggen, dus bleef ik doorgaan met praten en uitleggen en het geven van tips . Ik voelde dat de bazen niet eerlijk waren tegen me, dat ze dingen niet of anders deden dan ik bedoeld had en dat ze het eigenlijk allemaal maar onzin en gedoe vonden zonder dat tegen me uit te spreken.

Ik betwijfel dan ook hoeveel ze veranderd hebben in de tijd dat ik kontakt met ze had en denk dat er vaak niet de waarheid gesproken werd maar meer dingen gezegd werden waarvan ze dachten dat ik dat wilde horen.

2 dagen na een lang wekelijks gesprek om de vorderingen door te nemen waarin ze aangaven verbeteringen te zien en er blij mee te zijn, kreeg ik een telefoontje. Ze hadden slecht nieuws voor me, het ging zo niet meer, hij moest acuut de deur uit, dit was geen doen meer.

Dat was het laatse kontakt dat ik met de eigenaren gehad heb. Een telefoontje dat me geschokt achter liet, verbijsterd en machteloos maakte. Als hondencoach kan je nog zo je best doen en proberen je zo goed mogelijk in te zetten in het belang van de hond maar als bazen beslissen en een andere richting op gaan dan sta je machteloos en moet je afscheid nemen van die cocker. Je hebt geen rechten, kan niets doen meer voor de hond want die is het eigendom van de baas en de baas kan doen en laten met zo'n dier wat hij of zij wil. Door het intensieve werken met zo'n cockertje krijg je een sterk gevoel voor zo'n dier, je leert het steeds beter kennen ze krijgen een plek in je hart. Beslist de baas dat het afgelopen is met die samenwerking en geeft dan ook nog aan dat de hond acuut weg moet, dan raakt me dat meer dan ik zou willen. Ik moet ze toch loslaten hoe moeilijk dat ook is.

Wel heb ik Tabor nog even kunnen volgen, hij was zo vreselijk kapot gemaakt dat hij doordraaide en dusdanig dat de mensen die probeerden hem te helpen tegen een muur gelopen zijn. Ik kon met geen mogelijkheid iemand vinden die met dit cockertje aan het vechten wilde en bereidt was gebeten te worden tijdens dat gevecht, hem opnieuw op te bouwen en vertrouwen in de mens terug te krijgen. Anderen lukte dat ook niet.

Niet een persoon maar een team van cockerkenners en liefhebbers, die ik gelukkig ken en waar ik in kontakt mee ben geweest heeft toen besloten om hem in te laten slapen. Omdat de lijdensweg terug naar geestelijk herstel voor hem zelf zo zwaar, moeilijk en niet hondswaardig zou zijn geweest, dat dat hem bespaard moest blijven. Er was gewoon geen plek voor hem, in deze staat, waar hij nog enige kans had om te ontspannen en benaderbaar te worden. Daar zouden weken overheen gaan en hij zou weken in een hel hebben gezeten, zonder goed perspectief voor zijn toekomst. Er zijn gewoon te weinig mensen die met zo'n hond in zee willen gaan.

Tabor is overleden toen hij net een jaar oud was omdat zijn leven tot een geestelijke hel gemaakt was waar hij niet uit zou kunnen ontsnappen.

Helaas is Tabor niet de enige cocker die ik gekend heb in mijn leven en waarvoor ik gewerkt heb, die zijn leven niet mocht leven en veel te vroeg deze aarde weer moest verlaten door toedoen van bazen en de noncalance van de mens. Het komt vaker voor en elke keer schokt het mijn wereld, ben ik van slag en heb ik verdriet om ze. Hoe ouder ik word hoe moeilijker ik het vind, omdat het gevoel binnensluipt dat het dweilen met de kraan open is.

Daarom dit hoofdstuk in mijn boek, voor Tabor en al die andere cockers die op deze manier op onze aarde rondgelopen hebben en hem veel te vroeg moesten verlaten.

Ik zal ze nooit vergeten.

 

Groetjes Loeki

 

 

 

 

 

m12
m15

Facebook pagina

Copyright © 2012 - 2015