Hoezo heb je een cocker?

by Loeki Bobbe

 

 

 

 

 

 

 

 

placeholder Meerdere cockers
12-11-2012

Ik heb altijd meerdere honden en cockers in huis gehad. Soms ging dat helemaal super en geweldig en was het een match made in heaven, maar soms ging het allemaal niet zo lekker.

De karakters lagen elkaar niet of waren zo verschillend dat ze elkaar niet begrepen. Er ontstonden situaties van buiten af of door ziekte en andere nare zaken dat het allemaal niet zo lekker liep.

Ook konden de verschillende levensfases waarin de honden zaten ervoor zorgen dat het even wat spannend werd en dan moet je als baas alle zeilen bijzetten om de groep bij elkaar te kunnen houden.

Ik heb van al die positieve en ook negatieve ervaringen heel veel geleerd en had ook de moeilijkere hondentijd die ik zeker gehad heb niet willen missen. Ik kijk ook daar heel tevreden op terug. Begin je aan meerdere honden dan ligt de toekomst open. Je kan echt niet voorspellen hoe de zaken gaan lopen, klikt het, blijft het klikken, ook als er andere levensfases aankomen en die voor wrijving kunnen gaan zorgen. Het blijft begeleiden en afwachten hoe het gaat lopen allemaal.

Soms kan het zijn dat je alle zeilen bij moet zetten en soms lijkt het als vanzelf te gaan. Je doet je best, meer kan je niet doen.

Ik heb veel te maken met vechtende roedels vanuit mijn werk en zelf ook wel wat moeilijke situaties  gehad. Dat kan een zware strijd zijn om ze dan goed naast elkaar te laten leven in hetzelfde huis, elke individu tot zijn recht te laten komen en ervoor te zorgen dat ze allemaal het zo best mogelijke hondenleven hebben dat maar kan.

Maar ook de andere kant, de super combinatie, de combinatie die klikt en blijft klikken, dat is een geweldige ervaring ook en iets om dankbaar voor te zijn.

Ik kreeg een mail van een goede vriendin die 2 dames cockers heeft met wel heel verschillende karakters, die nu beiden net in een andere nieuwe levensfase zitten en wel heel bijzonder met elkaar omgaan op het moment.

Met haar toestemming zet ik die mail met haar ervaringen even neer om te delen met anderen:

De rollen zijn omgekeerd

Wij hebben vandaag heerlijk gewandeld op het strand en hard gewerkt met onze cockerdametjes Britt en Cenna. 
Ook hebben we weer geoefend met wachten. Terwijl wij de bal gooien, moesten ze dan netjes blijven zitten. Pas op ons commando mocht de bal opgehaald worden. Best heel moeilijk voor ze, een goede oefening in zelfbeheersing en het ging goed! 

Britt heeft wat korter gewerkt, ivm haar hernia en haar ouder worden en terwijl zij lekker aan het graven was, ben ik nog even stevig doorgegaan met Cenna.
Wat opviel, is dat Cenna een paar keer de bal echt in mijn hand bracht! Maar dat wisselde ze af met naar Britt lopen na het apporteren, naast haar gaan liggen en daar verwijzen naar haar bal, die ze dan tussen haar voorpoten legde. Ik liep daar dan naar toe en pakte de bal en startte dan vanaf daar met een nieuw apport. Dat was wat Cenna graag wilde volgens mij.
Net of ze even wilde checken bij Britt, in haar buurt wilde zijn even.  Ik vond het ontroerend in ieder geval en heb dat gerespecteerd.

Het valt toch de laatste tijd op, dat Cenna Britt erg in de gaten houdt. Ze doet wel lekker haar eigen ding, maar tussendoor zie ik haar regelmatig Britt even zoeken met haar ogen of ze loopt even naar haar toe, gewoon om even te kijken of alles goed gaat en in orde is. Als er andere honden aankomen, zie ik Cenna wat verstrakken en observeren wat er gebeurt rond Britt.

Cenna is ook wel wat feller buiten, in haar reactie naar andere honden. Ze wil ze eigenlijk liever niet in de buurt van Britt hebben.

Ik denk dat ze voelt dat Britt nu ze ouder aan het worden is, wat onzekerder is buiten, wat minder sterk is en voelt zich verantwoordelijk voor haar, wil haar helpen en beschermen..

Het volgende is ook een mooi voorbeeld van de veranderde Britt, die soms wat onzeker is:

Tijdens onze wandeling kwamen we een aangespoelde boei op het strand tegen, begroeid met algen met mosselen, schelpjes enz erin. Cenna zag hem het eerst, rende er zowaar gelijk op af, zonder voorzichtig benaderen of wat afwachtende, voorzichtige houding, eigenlijk best zelfverzekerd dus voor haar doen.
Britt daarentegen, zag dat ding, begon te blaffen, wat achteruit te lopen, naar mij kijken, weer blaffen. Ze durfde er niet heen. Dus ik heb haar bij me geroepen en zijn we samen er heen gegaan.
Ze twijfelde wel en liep er eerst met een grote boog helemaal omheen, net een pup die voor het eerst zoiets zag en toen ze zag dat ik het ding gewoon aanraakte en bekeek, ja, toen kwam ze ook. En werd het hele ding afgesnuffeld, aan alle kanten en goed onderzocht. 
Brittencennastaand
Peet en ik hebben dit verwonderd gade geslagen. Britt was altijd de "held", onverschrokken ging ze overal op af. Cenna was de “angsthaas” en wachtte eerst af wat Britt deed, voordat ze stappen durfde te ondernemen. Britt was daar haar grote voorbeeld in.

Nu zijn de rollen dus duidelijk omgekeerd. Britt steunt op Cenna, in plaats van andersom.

Wat blijft het toch mooi en bijzonder om al die ontwikkelingen mee te maken. Wat gaat die band die ze onderling hebben ontzettend diep en wat voelen ze elkaar toch enorm goed aan.

Ik vind het een voorrecht om dit allemaal mee te mogen maken. Ze ontroeren me allebei keer op keer en wat leer ik hier weer veel van!

Tot zover de mail van mijn vriendin

Haar verhaal bracht herinneringen terug aan mijn eigen momenten in het verleden dat ik zo blij was dit soort onderling gedrag mee te maken en er met bewondering naar te kijken.
Maar ik realiseerde me ook, dat dit soort dingen ook vaak langs bazen heen gaan en dat vind ik dan voor hond en baas weer heel jammer.

Voor de hond omdat hij of zij soms niet begrepen wordt en voor de baas dat al dit moois zomaar aan hem of haar voorbijgaat terwijl het zich voor zijn neus afspeelt, maar je moet het wel willen en kunnen zien.

Groetjes Loeki

Overige Blogs

 

 

 

 

 

m5
facebook

Facebook pagina

Copyright © 2012 - 2015