Hoezo heb je een cocker?

by Loeki Bobbe

 

 

 

 

 

 

 

 

placeholderOntmoetingen op straat deel 1
05-07-2013

Wonderlijk is het gedrag van mensen op straat als het op honden aankomt, vind ik. Ik vraag me altijd af wat onze cockers er nu van vinden in hun belevingswereld.

Ben je op pad met ze dan krijg je zulke verschillende reacties.

Je hebt de hondenhaters die zich werkelijk afvragen wat wij met die beesten willen en waarom we ze in godsnaam elke keer maar meenemen op straat. De afkeuring druipt er vaak af. Er wordt naar je gekeken alsof je een ongewenste vreemdeling bent en ze persoonlijk beledigd door in hun buurt te komen met je hond. Zijn daar kleine kinderen bij dan zetten die het vaak op een gillen en worden de begeleiders van die kinderen nog bozer en geïrriteerder door de aanwezigheid van je hond of honden.

Ik kijk dan altijd even naar mijn cocker omdat ik benieuwd ben hoe dit gedrag van mensen op hem overkomt. Van de afkeuring merkt hij eigenlijk niks. Lekker rustig wel voor hem denk ik dan, die gillende in paniek rakende kinderen zijn een ander verhaal. Dat trekt zijn aandacht. Dan ligt het maar helemaal aan het karakter en type van de cocker hoe hij daarmee omgaat.

Dan heb je de mensen die het gewoon accepteren als horende bij het straatbeeld en alles prima vinden zolang ze er verder maar geen last van hebben. Ik kan me daar vaak helemaal in vinden. Onze cockers ook denk ik, ze kunnen gewoon zelf hun ding blijven doen samen met de baas.

Dan hebben we de categorie mede hondenbezitters die zich ook weer wisselend gedragen.

Je hebt hondenbezitters die elke hond die ze ontmoeten met hun eigen hond kennis willen laten maken en gelijk een gesprekje voeren met de baas. Ik ben daar meestal niet echt blij mee. Ik wil gewoon graag met mijn honden samen over straat gaan en mijn eigen ding doen. Over het algemeen reageerden mijn vroegere cockers wisselend op dit soort dingen, ook dat lag weer aan het type en karakter, Buck nu, vindt het helemaal niks, die is samen met mij op pad en dat is genoeg voor hem.

Al dat opgedrongen gedoe, hij heeft er niks mee, gaat op een afstand en uit de buurt van die hond staan wachten tot we door kunnen lopen. Och jee vinden veel andere hondenbazen dan, kijk nu eens die hond is bang. Nee hoor meneer, die hond is niet bang, maar heeft gewoon niet zoveel zin in kontakt met uw hond en laat dat merken door op afstand te blijven. Ik voorkom dan ook altijd dat de andere baas door gaat drukken en het zo weet te spelen dat zijn hond dicht bij Buck gemanouvreerd wordt, want dan wordt Buck boos en laat dat merken door wat te grommen en als die andere hond blijft aandringen kan hij stevig uitvallen en terecht ook. Hij wil dat kontakt gewoon niet. Dat ziet die andere baas dan ook weer anders denk ik en zegt dat Buck een valse rothond is die lelijk doet tegen zijn hond. En wat vindt onze cocker daarvan, ik denk dat ie dit erg vervelend vind, want hij kan zijn normale eigen ritme niet volgen en moet dit hele gebeuren aangestuurd door mensen maar ondergaan.

Dan hebben we nog de groep mensen die vroeger honden hebben gehad en door omstandigheden nu niet meer. Die raken helemaal verliefd als ze een hond zien die lijkt op die van hen vroeger en ik vind dat best begrijpelijk. Ik ga daar soms in mee even. Stel mezelf dan voor dat ik later ook geen hond meer zou hebben en hoe dat dan zou voelen. Maar soms wordt het wat overdreven en daar ben ik dan weer niet zo blij mee. Zoals deze ontmoeting van een paar jaar geleden toe ik nog met mijn trio op straat liep

Ik liep heerlijk te wandelen in de vroege morgen, lekker stil nog op straat. Maar er was dus nog iemand onderweg, op de fiets, de man zag ons, gooide zijn fiets neer en kwam al klappend in zijn handen en op zijn knieen gebogen op ons af. Daarbij dan ook nog klakken met zijn tong. Tussendoor roepend: “oh wat een prachtige cockers”. Nou moesten mijn heren dus helemaal niks van dat soort dingen hebben. Ze snapten echt niet waarom iemand zich zo uitslooft, een beetje het gevolg van de manier waarop ze opgevoed waren denk ik. Dus ik zei tegen die man, meneer als u kontakt met ze wil, zou ik dat allemaal niet doen, mijn cockers trekken zich dan terug en snappen u niet.

De man werd bozig en geïrriteerd en zei, ik weet alles van honden, mij valt niets meer te leren en ging gewoon door. Dax keek naar mij en ging tegen mijn benen aan zitten hangen met een blik van “nee hè die vent is gek”, Buck deed precies hetzelfde aan de andere kant, ook helemaal tegen me aan geplakt. Reno was anders daarin, die ging achter ons staan en gebruikte ons als beschutting. Wat deed die meneer vervolgens? Die liep langs mij heen al lawaaimakend en liep achter mij op Reno af, die deed een stap opzij en naar achteren om weg te komen, maar de man zette door en stak opnieuw zijn hand uit. Hij was blijkbaar vlak bij Reno's kop en dat was teveel voor Reno, hij haalde uit met een grom en opgetrokken lippen zag ik uit mijn ooghoek schuin achter me. De man schrok zich rot en deed een stap van hem weg.item1

Boos was hij, heel erg boos en geschrokken en jullie raden het al, ik had een valse hond, mijn honden deugen niet, zijn contact gestoord, niet opgevoed en zouden eigenlijk afgemaakt moeten worden. Hij had namelijk verstand van honden en mijn honden vertoonden gestoord gedrag.

Ook hierbij vraag ik me dan weer af hoe ervaren onze cockers dit soort mensen, die in hun ogen rare dingen doen en vooral de baas erg beïnvloeden. Die dan vervolgens in hun ogen ook wat gespannen wordt en dat nemen ze dan vaak weer over en raken wat meer in de stress door de baas dan vanuit zichzelf is mij opgevallen. Hoe zien onze cockers dit , laten ze dit helemaal aan zich voorbijgaan als volkomen onzin en raar mensen gedrag of vormt het toch een beetje hun gedrag op straat. Wie het weet mag het zeggen.

Ik zelf probeer ik ze zoveel mogelijk te beschermen tegen vreemden op straat en hou altijd wat afstand en ik heb sterk het idee dat mijn cockers dat altijd heel prettig gevonden hebben en nog heb ik het idee dat Buck er echt op rekent. Voorbijgangers vinden dit wat minder, want omlopen of weglopen en ontwijken van andere mensen word toch vaak gezien als iets persoonlijks en tegen hen gericht. Maar dat is het wat mij betreft helemaal niet.

Als ik mensen met of zonder hond wat ontwijk dan is dat voornamelijk omdat ik mijn cockers niet bloot wil stellen aan zoveel verschillende impulsen die de mensenwereld afgeeft aan ze en waarvan ik me voor kan stellen dat honden daar knettergek van kunnen worden als ze al die verschillende situaties, soms onbegrijpelijk voor ze, over zich heen krijgen.

Op straat lopen met je hond is tegenwoordig een heel avontuur, je weet nooit wat je te wachten staat , daarom let ik er altijd op dat mijn cockers daar niet erg de weg van kwijtraken, want als wij mensen elkaar soms in dat soort situaties niet begrijpen, hoe moet dat dan voor onze cockers zijn?

Ik ken een cockertje dat de straat niet meer op wil, omdat ze al die mensen die altijd maar alles van haar willen gewoon niet meer leuk vindt. Nu de bazin haar afschermt van anderen en zo weinig mogelijk kontakt maakt krijgt ze er voorzichtig weer wat plezier in.

Andere cockers worden in reactie boos, grommerig en uitvallend en eigenlijk werken bazen dat dan zelf in de hand, door er altijd maar vanuit te gaan, dat onze hond alles wat op hem afkomt maar leuk moet vinden, ook als wij dat zelf eigenlijk niet vinden en daar klopt iets niet wat mij betreft.

Natuurlijk zijn er cockers van het type dat dit soort dingen allemaal wel leuk vind, maar niet elke cocker wordt van dit soort dingen blij, misschien toch iets om even bij stil te staan?

 

 

Groetjes Loeki

Overige Blogs

 

 

 

 

 

m5
facebook

Facebook pagina

Copyright © 2012 - 2015