Hoezo heb je een cocker?

by Loeki Bobbe

 

 

 

 

 

 

 

 

placeholderReno's epilepsie
08-01-2013

Dan heb je een pracht van een cocker die een jaar of 3 is, je ziet ineens een wratje op zijn ooglid zitten en een wat tranend oog.

Dat wratje blijkt langs zijn oog te schuren en moet even weggehaald worden anders kan het oogbeschadigingen en blindheid veroorzaken. Dus maak je een afspraak bij de DA, de ingreep gaat goed, het wondje geneest goed. Ook weer achter de rug denk je dan. Hoera, want het is nooit leuk als je honden iets medisch moet ondergaan.

Maar dan schrik je je helemaal versuft, terwijl je even koffie zit te drinken en je cockertje gezellig naar je toekomt lopen. Je ziet hem omklappen, schudden, trekken met zijn poten, kwijlen en plassen en dat duurt een tijdje.

Je hart staat stil, je probeert van alles maar het hele gebeuren gaat maar door, je roept zijn naam, maar geen reactie en daar sta je dan, wat gebeurd hier?

Je andere honden komen kijken en lopen weer weg, negeren het een beetje, behalve de leider van de groep, die blijft vanaf een afstand strak staan kijken naar het hele gebeuren.

Dan is het ineens over, je hond gaat staan, loopt wat verdwaasd rond nog een tijdje, weet niet waar hij is en dan zomaar ineens weer schudt hij zich uit en gaat gewoon door waar mee hij bezig was.

Met een noodgang de DA gebeld en een afspraak gemaakt. Waar je al bang voor was blijkt waarheid te zijn, je cockertje, dat lieve prachtige werkende cockertje heeft epilepsie overgehouden aan zijn roesje bij de ingreep aan zijn oog. Sommige honden kunnen gevoelig zijn voor roesjes en narcoses en toevallig is jouw hond het.

Dan ga je de molen in, een epilepsie dagboek bijhouden, wanneer zijn de aanvallen, hoe vaak komen ze, hoelang duren ze, zit er een patroon in.

Er worden medicijnen voorgeschreven om de aanvallen te onderdrukken, maar die maken van je hond een soort van vloerkleedje, suf en duf wordt zijn bestaan erdoor en dat is zeker bij een actief werkcockertje een ramp en op die manier komt ie buiten het leven te staan en dreigt het weg te gaan slapen.

Je besluit om het zonder medicijnen te gaan doen, de aanvallen maar gewoon te laten komen en zien waar het schip strand.

We hadden geluk, zes prachtige jaren volgden waarin niets aan Reno te merken viel buiten zijn aanvallen om, hij leefde zijn volle leven, werkte als een zonnetje en haalde er alles uit wat erin zat.

De aanvallen kwamen in clusters, dat komt vaak voor, die clusters waren onvoorspelbaar voor ons.

Maar niet voor een van mijn andere cockers, onze Dax, die voelde ze aankomen en waarschuwde ons door Reno scherp in de gaten te houden, hem te bewaken als Reno een aanval kreeg, door alles en iedereen uit zijn buurt te houden en hem te begeleiden als hij bijkwam scannen0035maar nog niet wist waar hij was.

Elke aanval was spannend en onzeker , er was bij mij altijd de angst of het niet te zwaar en teveel voor hem zou zijn, maar na elke aanval schudde Reno zich uit en ging door waar hij mee bezig was.

Na die 6 probleemloze jaren buiten zijn aanvallen om, zo rond zijn negende jaar veranderde de aanvallen, ze werden zwaarder en duurde langer tot het moment dat hij tijdens een aanval een zware hersenbeschadiging opliep en uren buiten westen is geweest.

We vreesden voor het ergste, maar toch kwam hij weer terug, wel met een veranderd karakter, zijn gedrag was feller, agressiever af en toe, zijn zicht was veranderd, hij zag niet goed meer of vertekend. Aan de buitenkant was er niets te zien, fysiek had hij geen schade opgelopen van die attack, maar geestelijk des te meer.

Omdat dit wel erg heftig en levensbedreigend werd ineens, toch maar aan de medicijnen, hij was 9 tenslotte en had zijn hele leven gewerkt en geleefd dus dan nu maar suf en sloom worden door die medicijnen. Alles liever dan nog zo’n zware, hele zware aanval met alle gevolgen van dien.

Helaas, wat de medicijnen deden toen hij 3 was, deden ze nu niet meer, ze hielpen niet echt, aanvallen bleven komen, wel minder zwaar maar toch.

Zijn laatste 2 jaren hebben in het teken gestaan van nog meer hersenbeschadiging en daardoor gedragsveranderingen, wegvallen van de rem op emoties, wisselend zicht etc en eigenlijk ging het langzaam maar zeker bergafwaarts met hem op het geestelijke vlak. 

Je wilt dat alleen niet zien en maakt er samen het beste van. Dax was er altijd om hem te helpen en te begeleiden en was de enige die hem rustig kon krijgen en onder controle kon houden. Van Dax accepteerde Reno alles, van Buck en mij eigenlijk niets meer.

Zo hebben we 2 jaar het beste er nog uit kunnen halen, aangepast had Reno het nog enorm naar zijn zin en had lol in het leven.

Toen stierf Dax en dat was het begin van het einde, zonder Dax ,Reno’s anker, kon Reno de aanvallen niet meer de baas. Ik als mens kon Dax niet vervangen, wat ik ook probeerde.

Na 3 maanden zonder Dax, werd het teveel voor hem.

Na een laatste aanval gleed hij weg in een wereld van angst waar hij deze keer niet meer uit kon komen. Om hem verdere angst te besparen, hebben we hem laten gaan op 11 jarige leeftijd.

Dit was het epilepsie verhaal van Reno, dat ik geleefd heb samen met hem en de andere cockers.

Epilepsie komt in vele vormen voor, er is niet een echte standaard vorm. Het kan aangeboren zijn maar ook ontstaan na een ongeluk of bv een slechte reactie op een roesje of narcose zoals bij Reno het geval was.

Voor de baas kan het vreselijk zijn om naar te moeten kijken,  juist omdat het zo ongrijpbaar is en je eigenlijk weinig kan doen behalve zorgen dat de hond zich tijdens een aanval niet kan verwonden.

Mijn ervaring en die van veel andere bazen met een hond met epilepsie zijn verschillend, de ene hond reageert heel goed op afzondering in het donker tijdens een aanval, zoals vaak aangeraden wordt. De andere, zoals Reno juist weer heel slecht. Sommige honden reageren heel goed op medicijnen, de andere weer helemaal niet of heel slecht. Het is echt uitzoeken wat in een bepaalde situatie en voor een specifieke hond het beste werkt.

Epilepsie komt voor in verschillende gedaantes, hele kleine aanvallen die je niet ziet maar wel met een nasleep die kan lijken of de hond ergens heel erg van geschrokken is, tot enorme uitbarsting van stuipen en kwijlen en plassen en poepen tijdens een aanval. Daartussen zitten allerlei mix vormen.

Ik ben ervan overtuigd dat er veel honden rondlopen die een hele lichte vorm van epilepsie hebben waarvan de baas niets merkt en weet, maar wel het soms vreemde gedrag kunnen veroorzaken.

Hoe je als baas omgaat met de epilepsie van je hond is afhankelijk, van hoe je zelf in het leven staat denk ik en hoe je naar je hond kijkt. Ook bepalend zal zijn of je als baas wat stress gevoelig bent, je moet er wel tegen kunnen om dag in dag uit ermee te leven en rustig te blijven als er een aanval speelt.

Ik denk dat je DA je beste vriend is als je een hond met epilepsie hebt, ik heb dat tenminste wel zo ervaren. Ik heb zeker niet al zijn adviezen opgevolgd maar heb wel getest of zijn adviezen voor Reno werkten en uiteindelijk in samenwerking met mijn DA de beste weg voor Reno gekozen.

Leven met een hond met epilepsie in welke vorm dan ook is best een opgave en eigenlijk vergeet je het nooit meer. Zoveel indruk kan het maken op jezelf als baas. Toch is mijn advies, blijf rustig en neem niet te snel een beslissing als het gaat over hoe nu verder. Neem de tijd om alles te observeren en op een rijtje te zetten en vooral, kijk naar de kwaliteit van het leven van je hond buiten de aanvallen om.

Laat vooral andere mensen die het je moeilijk maken door altijd maar goedbedoelde maar soms harde en nare adviezen geven links liggen.

Kies samen met je DA het juiste pad door naar je hond en je situatie te kijken, hoe anderen ertegen aankijken is eigenlijk helemaal niet belangrijk heb ik ervaren.

Terugkijkend op het leven van Reno met zijn epilepsie ben ik heel tevreden over het leven wat hij gehad heeft en het plezier dat we samen hebben mogen hebben.

De mensen die zeiden dat ik hem maar beter in kon laten slapen toen de diagnose net gevallen was hebben er wat mij betreft helemaal naast gezeten, want hij heeft met zijn epilepsie een vol en werkend cocker leven geleid 8 jaar lang

 

 

Groetjes Loeki

Overige Blogs

 

 

 

 

 

m5
facebook

Facebook pagina

Copyright © 2012 - 2015